در سایه نه جنگ و نه مصالحه

هوشنگ نورائی  (ایوب حسین بر)

بر متن شرایط نه جنگ و نه صلح و شرایط بسیار نا مطمئن کنونی، رنگ و بوی نوعی معامله از بالا به چشم می خورد.  در تمام این معاملات و زد و بند ها و یا تحلیل از آنها  چه مدافع جنگ با شند و چه نه مردم ایران حذف شده اند. از نیازها و آزادی آنها  ودرد و رنجی که متحمل شده اند سخنی در میا نیست. وقتی ترمپ با خودستائی گفت که جنگ را متوقف کرد چون ایران بیش از ۸۰۰ اعدام را متوقف کرده بود! در واقعیت این بیشتر از یک بلوف توجیه کارانه نبود ودر آنزمان ترمپ حتی در منطقه نیروی نظامی کافی هم نداشت.  حال که نیروی نظامی کافی به منطقه گسیل کرده است می گوید مذاکره در حال پیشرفت است نه بخاطر مردم و نه برای تنبیه رژیم بلکه در رابطه با خواست های سابق  بویژه در مورد  توافقی «منصفانه» وبگفته ای دیگر غنی سازی  " محدود ونمادین"،  روی همان غنی سازی که میگوید قبلا نابود کرده است.  هر چند ایران هنوز توافقی را نپذیرفته ولی  احتمالا با تغییر لحن و اندکی سازش هم آبروی خود وهم آبروی ترامپ را حفظ خواهد کرد.

اما نتیجه مذاکرات هر چه باشد موقعیت رژیم جمهوری اسلامی   را برسمیت شناخته و به مشروعیت دهی آن کمک می کند. ترمپ همان کسی است که با دوستی اش کیم ایل جونگ را د ر کره شمالی و پوتین روسیه  را قدرت بخشیده است و هم اکنون امکان ملاقات با خامنه ای را یک گام مهم تبلیغ می کند.    نتیجه این است که رژیم سفاک وفاشیستی جمهوری اسلامی استفاده خواهد کرد که برای خود مشروعیت  بخرد و تمام جنایات آن هم فراموش شده و یا به حاشیه بروند.

نگرش، شیوه کار و تبلیغات  رضا پهلوی که اکنون بطور نسبتا غیرمترقبه ای به یک براند تبدیل شده است، مشحون از بلوف های ساختگی و گمراکننده و حتی بشدت سرکوبگرانه، انکارگرایانه، ضد دموکراتیک و فحاشانه است. او بارها از نیروهای دهها هزار نفری مسلح و لیست ۵۰ هزار نفری از مقامات بالای نظامی و سیاسی سخن گفت که احیانا بعنوان تکیه گاه داخلی  کمک بزرگ خارجی شعار «این آخرین نبرده، پهلوی بر میگرده» را با  تصرف نهائی قدرت تحقق بدهند، در حالیکه ساختن قدرت در میان مردم یک شبه و صرفا به خیابان رفتن ساخته نمی شود بلکه این نوع تبلیغات کار رژیم سفاک جمهوری اسلامی را در جنایاتش ساده می کند. نمی توان در مبارزه صادق بود و از نفی اعدام و آزادی زندانیان سیاسی طفره رفت و اهمیت و جایگاه زن زندگی آزادی را با تحقیر نگاه کرد. نمی توان مسطح سازی سرکوبگرانه پوپولیستی را اتحاد شمرد.  طبعا مردم حق دارند سوال کنند که کمک های خارجی چه شد؟ آن دهها هزار نیروی مسلح و لیست ۵۰ هزار نفری او که اسرارش در دست او و ایران انتنشنال بود چه شد؟

نتجه این است که مردم در ایران لازم است  چشم براه "کمک های نظامی خارجی در راه است" نباشند وبه چنین وعده هائی که نتایج بسیار مخربی می توانند داشته باشند اعتماد نکنند بلکه به نیروی سازمان یافته مستقل سیاسی و مدنی خود از پائین متکی شوند و از درون خود آلترناتیو بسازند. زندانیان سیاسی خود را  آزاد کنند  تا آنها با توجه به تجربیات و پیوند های گسترده خود به این سازماندهی ها کمک کنند. البته کمک های سیاسی و ارتباطی از خارج بویژه دیاسپورای ایرانی،  و نیز کشورهای خارجی بدون قید و شرطی همیشه اهمیت داشته و می تواند در تقویت وحفاظت از جنبش های اعتراضی داخلی بسیار مهم و لازم  باشد. از این جهت نباید بین داخل و خارج دیوار چین ساخت. سازمانیابی داخلی تنها با نگاهی دموکراتیک و   در جهت بر قراری عدالت و ساختار سیاسی سکولار،  غیر متمرکز و نفی نابرابری و تبعیض ، رفاه عمومی، می تواند همه مردم تحت زور و ستم  و استثمار را با هم متحد کند. نقش موثر و مشارکت آمیز اقلیت های قومی/ملی و مذهبی و نیز زنان در این راستا  به خصلت دموکراتیک این مبارزات معنی می دهد و به طور جدی به عمق و دامنه مبارزات می افزاید.  پس در شرایط کنونی لازم است با شعارهای  نه جنگ، نه رژیم جمهوری اسلامی و  نه دیکتاتوری بلکه دموکراسی، عدالت  و برابری، نفی اعدام و آزادی زندانیان سیاسی، بعنوان اساس سازماندهی، بمیدان رفت.

لندن  ۲۲ فوریه ۲۰۲۶