پرونده خونین دیگر؛

  ۱۸ گردن برای طناب دار

«مجازات اعدام، نشانه ویژه و ابدی بربریت است. هرجا که مجازات اعدام فراوان و رایج باشد، بربریت حاکم است؛ هرجا که مجازات اعدام نادر باشد، تمدن فرمانرواست.»

ویکتور هوگو (نویسنده شهیر فرانسوی)

حکومت ولائی که با شقاوت و قساوتی بی حد و اندازه هر خروسخوان سحر با بانگ شوم حی‌علی الاعدام جوانان برومند وطن غرق در خون را آونگ دار می کند، گردنهای جدید دیگری را برای طناب دار گزین کرده است. در یکی دیگر از پرونده سازی های امنیتی در رابطه با اعتراضات دی ماه خونین ۱۴۰۴ و صدور حکم اعدام برای معترضان، برای ۱۸ نفر از متهمان پرونده موسوم به «کردآباد اصفهان» (از محلات فقیرنشین شهر) حکم اعدام صادر کرده اند. بر اساس گزارش‌ها هویت این شهروندان محکوم به اعدام از این قرار است: مصطفی نصوحی دهنوی (پدر)، مجتبی نصوحی دهنوی (پسر)، محمدرضا یحیایی، ابوالفضل زارعی، علی‌اکبر کردآبادی، مجتبی کردآبادی (پسرعمو)، سیروس قربانی، جلیل شکرالهی، خلیل شکرالهی (دو برادر)، پویا خلیلی مال‌خلیفه، مجتبی قرقانی، وحید امینی، هادی دهقانی، علی آقابابایی، جواد حاجی‌علیزاده، مجتبی حاجیان، محسن شهبازی و محمد سلیمانی. شایان ذکر است که محمد سلیمانی  بر اساس گزارش‌های منتشر شده هنگام بازداشت زیر ۱۸ سال بود.

بر اساس گزارش‌ها اتهامات مطرح‌ شده علیه این افراد شامل «محاربه»، «بغی»، «فساد فی‌الأرض»، «تبلیغ علیه نظام» و «تخریب اموال عمومی» عنوان شده است. هیچ‌ یک از متهمان این پرونده اتهام «قتل» ندارند ولی با این وجود برای برخی از آنان ۲ تا ۴ حکم اعدام صادر شده است. بر اساس همین گزارش‌ها، برای ۴۰ شهروند دیگر نیز در جریان همین پرونده حبس‌های طولانی‌مدت از ۵ تا ۲۵ سال صادر شده است.

این احکام ضدانسانی برای شهروندان شهری صادر شده است که در پرونده ای دیگر موسوم به «میدان علیخانی اصفهان» برای ۱۳ نفر حکم اعدام  صادر و حکم ۷ نفر* از متهمان را هم  اجرا کرده اند. رژیم خونریز ولائی در ابتدای امر هم می خواست با اعدام متهمان این پرونده در ملاءعام از مردم زهرچشم بگیرد که با اعتراض گسترده مردم علیه اعدام مواجه شد. صدور احکام اعدام در حالی که ماشین مرگ رژیم زندگی ها را درو می‌کند و هزاران انسان در صف اعدام قرار دارند، فقط منحصر به افراد فوق نبوده است. در هفته گذشته حکم اعدام  منوچهر فلاح، محمد نادری و مژده هاشمی بازرگانی در دیوان عالی نظام تائید شد. همچنین برای هم‌وطن معترض عرب، ایلیا بن رشید در اصفهان، رضا زنگنه، حسن گلشن‌نژاد، آرمان معرفتی، شایان شکیبایی، امین پردال، عمران امانی، شهاب زهدی، علی رحیمی ریگی  و متین فرنیان نیز حکم اعدام صادر کرده اند. بر اساس گزارش‌ها هم اکنون حداقل ۲۰۳ جان عزیز زندانی سیاسی و عقیدتی در خطر اعدام هستند. همه این‌ها در حالی است که تنها در سه هفته اخیر دست‌کم ۸۷ نفر اعدام شده‌اند که در میان آنان ۷ زندانی سیاسی و ۲ زن نیز حضور دارند.

حکومت اسلامی زخمی و درمانده از مبارزات مدنی مردم که با تجاوز نظامی جنایتکارانه آمریکا و اسرائیل به ایران جانی تازه یافته است، در فضای جنگی کنونی بی محاباتر و با دست بازتر به سرکوب سیاسی و اعدام روی آورده است. این نظام خونریز به خوبی میداند که مردم سالهاست از حاکمیت عبور کرده‌اند و بین شان دریای خون فاصله است. از این رو، برای ارعاب جامعه ملتهب و خاموش کردن صدای اعتراض مردم کارد به استخوان رسیده، موج اعدام ها را تشدید کرده است. اما تاریخ نشان داده است که چوبه های دار هرگز نتوانسته است صدای دادخواهی را خاموش کند و نیل به آزادی، دموکراسی و عدالت اجتماعی را در جامعه از بین ببرد. به قول ضرب‌المثل معروف: « دیر و زود دارد ولی سوخت و سوز ندارد.»

سخن پایانی را از آزادگان سرفراز کارزار شکوهمند «سه شنبه های نه به اعدام» وام می گیرم تا ضمن تاکید موکد بر اینکه «همه زندانیان محکوم به اعدام به صدای ما نیاز دارند» و ما نباید سکوت کنیم، «از همه مردم آزادی خواه، خانواده های دادخواه، فعالان حقوق بشر، فعالان سیاسی و صنفی و وجدان های بیدار می خواهیم که در برابر موج اعدام ها سکوت نکنند؛ صدای زندانیان محکوم به اعدام باشند، این احکام را محکوم کنند و برای توقف اعدام ها و لغو این مجازات غیرانسانی، همبستگی خود را گسترش دهند. موفقیت ما در توقف ماشین اعدام، کشتار و سرکوب، تنها به همبستگی ما بستگی دارد. برای این هدف مهم متحد شویم»

ح . روشن

سه‌شنبه ۱۲ آبان ۱۴۰۵برابر با  ۰۳ نوامبر ۲۰۲۶

پانویس :

* عرفان اسفندیاری و  گل‌محمد محمدی در ۲۸ تیر،

 ابوالفضل سپاهی بادجانی  و امیرحسین صفری حسین‌آبادی در ۶ مرداد

 قائم حسینی  در۲۹ مرداد،

 علیرضا سپاهی و علیرضا رئیسی در۱۳ مهر ۱۴۰۵

امیرحسین ابراهیمی  در سه‌شنبه ۱۲ آبان ۱۴۰۵

اعدام شدند.