خمینی؛ آبرویش را با خدا معامله کرد

 

نوید مؤمن زاه

 

تابستان بود؛

تابستانِ ۱۳۶۷؛

و زندان‌ها

پر بودند از انسان‌هایی

که هنوز

زندگی در رگ‌هایشان جاری بود.

 

فتوای امام آمد؛

فتوای مرگ،

و مرگ را

به نام خدا

و برای خدا

بر کاغذ نشاند.

 

خمینی نوشت:

 

«رحم بر محاربین

ساده‌اندیشی است.»

 

و در پاسخ به پرسش‌ها،

فرمان صریح‌تر شد:

 

«هر کس

در هر مرحله

اگر بر سر نفاق باشد

حکمش اعدام است.»

 

و سپس:

 

«سریعاً

دشمنان اسلام را

نابود کنید.»

 

کلمه

از کاغذ برخاست،

از راهروهای زندان گذشت،

به اتاق‌های مرگ رسید

و طناب‌ها

به حرکت درآمدند.

 

زندانی را صدا زدند؛

نه برای محاکمه،

نه برای دفاع،

نه برای آخرین دیدار؛

برای مرگ.

 

مادر

پشت در ماند؛

پدر

در انتظار؛

و فرزند

دیگر بازنگشت.

 

زندان

پر شد

از صداهایی

که ناگهان

خاموش شدند.

 

آن‌گاه

کامیون‌ها آمدند

و از پیکرهای

فرزندان این مردم

پر شدند.

 

گودال‌های عظیم

دهان گشودند

و آنان را

در خود بلعیدند؛

بی‌نام،

بی‌سنگ،

بی‌آنکه مادری

بداند فرزندش

کجای این خاک

آرمیده است.

 

آن گودال‌ها را

لعنت‌آباد نامیدند؛

و ما

نام دیگری برای خاکی داریم

که هنوز

خون آن فرزندان را

در حافظهٔ خود نگه داشته است:

 

خاوران.

 

خاوران

دهانِ بستهٔ زمین نیست؛

زخمی است

که تاریخ

هنوز بر پیشانی خود دارد.

 

و سال‌ها بعد،

همان دستی که

جام زهر را نوشید،

از معاملهٔ آبرو

با خدا سخن گفت.

 

اما

 

آبرویی که با خون انسان معامله شود،

آبرو نیست.

 

نه خدا

با آن خون آبرو خرید،

نه تاریخ

آن فرمان را فراموش کرد.

 

فرمان رفت؛

فرمان‌دهنده رفت؛

اما خون

نرفت.

 

خون می‌ماند؛

نام می‌ماند؛

مادر می‌ماند؛

خاوران می‌ماند.

 

و ما می‌مانیم

با پرسشی

که هنوز

پاسخ می‌خواهد:

 

چه کسی

حق داشت

مرگ را

به جای عدالت بنشاند؟

 

آن تابستانِ تلخ و داغ،

تابستانِ دار و مرگ،

گذشت؛

 

اما

در حافظهٔ ما

زنده است.

🌹🌍🌹