دراین کشتارگاه

حسن حسام

پیرانه- سر

در سماجتِ تبعید

                در غربتی نفسگیر

                                   در دیارِ غریب

سرشک می بارم

با دردی در جان

                   سینه پر از کینه،

بر قامت سراپا خونینت

                          خیره مانده ام

                                        میهن در خون نشسته ی مظلوم!

پریشانحال وُ بیقرار

در سردخانه ها وُ گورستان های به خون نشسته

                                                    پرسه می زنم

لای چهره های له شده از رگبارِ ساچمه ها و گلوله جنگی

                                                         می چرخم ، می چرخم....

گوش به فریادِ بی پناهِ پدر

که میان انبوهِ جنازه های جوان

                                 چرخ می زند

                                                با فریادِ شکسته از درد

                                                                        دنبالِ گمشده اش:

«سپهرِ من کجایی بابا؟!

                         پس کجایی سپهر بابا؟ » 1

و مادری گیسوکَنان،

                       بر چهره خَنج می کشد:

آی...

ای نهالِ زیبایم

                سروِ بلندِ من

یعنی ترا که مثلِ چمن سبزی ،

                                به خاک بسپارم؟

ای خاک بر سر من

                     ای خاک بر سرِ من...

ای خاکِ گربه سانِ به خون خفته

بنگر!

      بنگر!

           با چشم های خیس بنگر!

زخمی، تمام کُش می شود اینجا،

در این کشتارگاه مقدس

                          با شقاوتِ عریان

بر خیز!

      بر خیز!

«ای داغ لعنت خورده

اردوی رنج و کار...» 2

ای در عزا نشسته

خراب وُ شکسته

بر خیز!

        دادخواه  سیه پوش!

با پرچمی به رنگ خون عزیزان؛

برقص درمیدان...

پاریس

پنجم بهمن هزار و چهار صد و چهار

1-     پدر سپهر شکری در کهریزک میان انبوه جنازه های جوان،دنبال فرزند گمشده می گردد.

2-     بخشی از سرود انترناسیونال از «اوژن پوتیه»