بابا آب داد، بابا نان داد

نوید مومن زاده

 

بی‌بی، ترامپ… کمک کن

کمک کن!

این را

سلطنت‌طلبان گفتند؛

در تظاهرات،

با پرچم‌هایی بلند و براق،

با فریادهایی آشنا:

 

ما شاه می‌خواهیم،

جاوید شاه می‌خواهیم،

و خدایا، خدایا

از عمر ما بکاه

به عمر شاه  بیفزا.

 

بی‌بی

گفت آمادهٔ کمک است؛

از گذشته گفت،

از کوروش،

از بخشش و نجات—

و امروز

می‌خواهد همان «کمک» را

با هواپیمای جنگی،

با نقشه‌های پنهان،

و با بمباران زندان اوین

دوباره معنا کند.

 

ما در کودکی خوانده بودیم:

بابا آب داد،

بابا نان داد.

 

حالا می‌گوییم:

بی‌بی

شاه می‌دهد،

ترامپ

نان و دلار می‌دهد.

 

و شهر،

از سرِ ناچاری،

دست‌هایش را

تا آرنج بالا برد.

 

ترامپ آمد.

یک روز

تشکر کرد،

روز دیگر

تهدید.

یک بار

امید داد،

بار دیگر

همان امید را

پس گرفت.

 

سلطنت‌طلبان

میان این رفت‌وبرگشت

سرگردان ماندند؛

امروز خوشحال،

فردا ناامید،

همیشه

در انتظارِ اشاره‌ای

از بیرون.

 

ترامپ گفت:

باید حساب کرد:

نفت کجاست،

سود کجاست،

و این اشک‌ها

چقدر می‌ارزد.

 

در همان آمریکا

پلیس

در خیابان‌ها

آدم می‌کشد،

و ادارهٔ مهاجرت

ایرانیان را

بی‌هیچ تردیدی

به ایران

بازمی‌گرداند.

 

مردم

نان نداشتند،

اما امید داشتند؛

امیدی وارداتی،

پُر سر و صدا،

و کوتاه‌عمر.

 

بی‌بی و ترامپ

کمک کردند

که رنج

بیشتر شود

و بیشتر

دیده شود.

 

کمک کردند

که چشم‌ها

به آسمان بدوزد؛

به امیدِ آن‌که

بمبی

برای نجات

از آسمان

فرود آید.

 

دستِ بی‌بی

پُر از بمب است،

دستِ ترامپ

پُر از تحریم

و تشکر.

 

کمک رسید—

نه برای زندگی مردم،

بلکه برای طرح‌ها.

نه برای درمان درد،

بلکه برای استفاده از آن.

 

و ما

در میان فریادها

و پرچم‌ها

دیر فهمیدیم

که نجات

نام دیگری دارد.

 

پایان که رسید،

نمایش تمام شد:

بی‌بی رفت،

اما طرحِ اسرائیلِ بزرگ ماند؛

و بی‌بی

همیشه

آمادهٔ برگشت.

 

کمک کردند—

آن‌قدر

که رنج

دیده شود،

اما نه آن‌قدر

که

تمام شود.

 

🌹🌍🌹

نوید